De Hoorn

Tegenwoordig kennen we de hoorn als blaasinstrument, maar vanouds werd er bij de jacht gebruikgemaakt van dit instrument. Ook had de hoorn andere signaalfuncties, bijvoorbeeld de posthoorn, signaalhoorn en bugel. De hoorn wordt gerekend tot de koperblazers.
Een hoorn is een koperen buis die begint met een mondstuk van ca. 17 mm. doorsnede, daarna konisch breder wordt tot ca. 12 cm. Na een cilindrisch gedeelte (ongeveer 1/3 deel van de lengte van de gehele hoorn) mondt de buis uit in een konische beker met een doorsnede van ca. 30 cm. De beker is beduidend groter en anders van vorm dan die van de trompet. De totale lengte van de hoorn is afhankelijk van de grondstemming van het instrument. Tegenwoordig is een combinatie van twee hoorns in één instrument gebruikelijk, namelijk de dubbelhoorn (F - Bes). Dit is het standaard instrument in professionele symfonieorkesten. De dubbelhoorn wordt gebruikt voor het vergroten van het bereik en het krijgen van een andere klankkleur of timbre: de Bes-hoorn heeft een scherpere klank waardoor het meer geschikt is voor signalen; de f-hoorn is zachter van klank waardoor hij meer geschikt is voor het samenspel met houtblazers en strijkers.

De Alto

De althoorn is een nog zeer jong instrument daterend uit 1843-1845. Het is een rechtstreekse 'afstammeling' uit de saxhoornfamilie van Adolphe Sax. Vanaf 1851 werd het in een brass band gebruikt. Ook in fanfares werd het gebruikt. Na Wereldoorlog II werd het instrument geleidelijk aan in de vergeethoek geduwd door de hoorn in F. Net zoals bij de cornet bleef dit zo tot de introductie van brass band in Nederland. Nu komt het instrument steeds neer terug.
De althoorn is een hoorn maar dan in de toonaard Es. De vroegere althoorn lijkt op de franse hoorn, de moderne althoorn lijkt op de tuba, alleen iets kleiner